บทที่ 8 EP8 คนที่คู่ควร

ช่วงเวลาครึ่งบ่ายของวันนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมานที่สุดในชีวิต นลินดาต้องคอยหลบเลี่ยงสายตาคมกริบของตุลธรที่มองมาอย่างเย็นชาทุกครั้งที่เดินสวนกัน ทุกกลิ่นน้ำยา ทุกสายตาที่จับจ้อง และทุกอาการมวนท้องที่ตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอก คอยตอกย้ำให้ความหวาดระแวงในใจขยายตัวใหญ่ขึ้น เธอแทบจะนับวินาทีรอให้ถึงเวลาเลิกงาน เพื่อที่จะได้หลีกหนีไปจากอาณาจักรของผู้ชายที่เพิ่งเหยียบย่ำเธอจนจมดิน

กระทั่งเข็มนาฬิกาบอกเวลาปิดคลินิก ท้องฟ้าด้านนอกแปรเปลี่ยนเป็นสีรัตติกาล นลินดาเปลี่ยนชุดและก้าวเดินออกจากตึกสูงระฟ้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แสงไฟจากป้ายโฆษณาและหลอดไฟริมทางส่องสว่างนำทาง แต่กลับไม่อาจส่องทะลุความมืดมิดในใจของเธอได้ สองเท้าที่ก้าวเดินไปตามทางเท้าอย่างเลื่อนลอยหยุดชะงักลง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับป้ายไฟรูปกากบาทสีเขียวสว่างไสวของร้านขายยาที่เปิดให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

หญิงสาวยืนนิ่งงันอยู่หน้าร้านเนิ่นนาน ลมหนาวพัดมาปะทะร่างจนต้องยกมือขึ้นกอดตัวเอง ความคิดสองฝั่งตีรวนกันอย่างหนัก ฝั่งหนึ่งตะโกนบอกให้เธอเดินหนีและหลอกตัวเองต่อไป แต่อีกฝั่งกลับร้องเตือนว่าเธอไม่อาจหนีความจริงที่ซ่อนอยู่ในร่างกายนี้ได้ตลอดไป นลินดาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าหาญเฮือกสุดท้าย ผลักบานกระจกและก้าวเท้าเข้าไปในสถานที่ที่จะเป็นตัวตัดสินชะตาชีวิตของเธอ

กล่องกระดาษสี่เหลี่ยมขนาดเล็กหลากหลายยี่ห้อที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นวางเวชภัณฑ์ในร้านขายยาเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่รอคอยการจุดชนวน นลินดายืนจ้องมองพวกมันด้วยฝ่ามือที่เย็นเฉียบและสั่นสะท้าน แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวสว่างจ้าส่องกระทบตัวอักษรที่ระบุสรรพคุณการตรวจวัดระดับฮอร์โมนอย่างแม่นยำ ทุกตัวอักษรราวกับกำลังตอกย้ำความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในจิตใจของเธอ

พยาบาลสาวพยายามเรียกความกล้าหาญที่แตกกระสานซ่านเซ็นให้กลับคืนมา เธอเอื้อมมือออกไปหยิบชุดตรวจครรภ์แบบปากกามาสามกล่องต่างยี่ห้อกันเพื่อป้องกันความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น รีบเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ชำระเงินด้วยอาการก้มหน้าก้มตา หลบซ่อนแววตาหวาดหวั่นจากเภสัชกรวัยกลางคนที่รับสินค้าไปคิดเงินอย่างเงียบเชียบ เมื่อได้รับถุงพลาสติกทึบแสงเธอก็กระชับมันไว้แนบอกราวกับเป็นความลับที่อันตรายที่สุดในชีวิต ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวฝ่าความมืดมิดยามค่ำคืนเพื่อกลับไปยังห้องเช่าซอมซ่อของตนเอง

บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบยังคงอ้างว้างและเหน็บหนาว นลินดาโยนกระเป๋าสะพายทิ้งไว้บนปลายเตียง เธอนำกล่องชุดตรวจครรภ์ทั้งสามกล่องมาวางเรียงกันบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ย สายตาจับจ้องวัตถุเหล่านั้นราวกับมันคือผู้ตัดสินชะตาชีวิต ความคิดตีรวนสับสนไปหมด เธอป้องกันอย่างดีมาตลอด เขาก็สวมเครื่องป้องกันทุกครั้งที่ร่วมรักกัน ทว่าเปอร์เซ็นต์ความผิดพลาดเพียงน้อยนิดที่ตำราแพทย์เคยระบุไว้กลับกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จนแทบหายใจไม่ออก

ความเงียบสงัดในห้องทำให้เสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเธอดังก้องจนน่ารำคาญ นลินดาเอื้อมมือไปคว้าปุ่มรีโมตคอนโทรลเพื่อเปิดโทรทัศน์เครื่องเก่าที่ตั้งอยู่มุมห้อง หวังเพียงให้เสียงรายการบันเทิงรอบดึกช่วยทำลายความเงียบและเบี่ยงเบนความสนใจของเธอไปจากกล่องกระดาษตรงหน้าชั่วคราว

ภาพหน้าจอโทรทัศน์สว่างวาบขึ้นปรากฏภาพบรรยากาศงานกาล่าการกุศลสุดหรูหราที่จัดขึ้นในโรงแรมระดับห้าดาว แสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวสาดส่องระยิบระยับแยงตา นลินดาแทบจะหยุดหายใจเมื่อภาพตัดไปซูมใบหน้าหล่อเหลาที่เธอจดจำได้ทุกกระเบียดนิ้ว นายแพทย์ตุลธรในชุดสูททักซิโดสีดำสนิทดูสง่างามราวกับเทพบุตร เขายืนโดดเด่นอยู่กลางวงล้อมของสื่อมวลชน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแหลกสลายจนไม่มีชิ้นดีคือมือหนาของเขาที่กำลังโอบประคองเอวคอดกิ่วของหญิงสาวข้างกายอย่างทะนุถนอม

เขมิกาในชุดเดรสหางปลาสีทองแชมเปญดูเจิดจรัสและงดงามเหนือคำบรรยาย รอยยิ้มหวานหยดย้อยของเธอสะกดทุกสายตาให้จับจ้อง แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของนักข่าวมากที่สุดกลับเป็นแหวนเพชรเม็ดโตที่ส่องประกายวาววับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของหญิงสาวสูงศักดิ์

“คุณหมอตุลธรกับคุณเขมิกาดูเหมาะสมกันมากเลยนะคะ ไม่ทราบว่าแหวนวงสวยบนนิ้วของคุณเขมิกาหมายถึงข่าวดีที่เรากำลังรอคอยอยู่หรือเปล่าคะ” เสียงนักข่าวสาวคนหนึ่งตะโกนถามแทรกเสียงรัวชัตเตอร์

ตุลธรหันไปสบตากับเขมิกาด้วยรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่นลินดาปรารถนาจะได้เห็นมันถูกส่งมาให้เธอสักครั้งในชีวิต ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้ไมโครโฟนก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคที่เปรียบเสมือนใบมีดกรีดลงบนวิญญาณของผู้หญิงที่นั่งดูอยู่หน้าจอโทรทัศน์

“ครับ ทางผู้ใหญ่ของเราทั้งสองฝ่ายได้มีการพูดคุยกันเรียบร้อยแล้ว งานหมั้นจะจัดขึ้นอย่างเป็นทางการในเดือนหน้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากังวานชัดเจนและหนักแน่น “ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วครับ ธุรกิจก็มั่นคงแล้ว ผมพร้อมแล้วที่จะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกับคนที่คู่ควรและพร้อมจะเดินเคียงข้างผมไปในอนาคต”

‘คนที่คู่ควร’

คำนี้ดังก้องสะท้อนไปมาในโสตประสาทของนลินดา หญิงสาวนั่งนิ่งราวกับถูกสาป หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้มโดยไร้เสียงสะอื้น เธอจ้องมองภาพชายหนุ่มที่กำลังให้สัมภาษณ์ถึงอนาคตอันสว่างไสวของเขากับผู้หญิงคนอื่น อนาคตที่ไม่มีพื้นที่แม้แต่ตารางนิ้วเดียวให้คนไร้สถานะอย่างเธอได้ยืนอยู่